lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 na stanowisku dowódcy pułku KOP „Wołożyn”. Później został dowódcą pułku KOP „Wilejka”.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził 207 pułkiem piechoty. Nie zdołał dotrzeć do Lwowa. 19 września 1939 z dowództwem pułku przeszedł na Węgry, gdzie został internowany. W grudniu 1944 został wydany niemieckim władzom wojskowym. Do 23 kwietnia 1945 przebywał w Oflagu III A Luckenwalde, w którym pełnił funkcję starszego obozu i męża zaufania. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju, 8 maja 1945 zarejestrował się w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Poznań Miasto, która skierowała go do Punktu Przesyłkowego Nr 3 w Krakowie.
Został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty do spraw liniowych. Od 27 października 1945 do 6 stycznia 1946 czasowo pełnił obowiązki dowódcy tej dywizji. Później został szefem Oddziału Operacyjnego Sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr VII w Lublinie. Pod koniec lipca 1948 został zatrzymany w ramach tzw. „sprawy zamojsko-lubelskiej” i osadzony w areszcie Głównego Zarządu Informacji WP. W czasie rozprawy sądowej, „reżyserowanej przez Informację WP”, został skazany na karę 14 lat pozbawienia wolności. W 1957 został uniewinniony.