Tadeusz Lipiński (ur. 12 października 1897 w Nowym Brzesku, zm. 1940 w ZSRR) – porucznik saperów Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 12 października 1897 w Nowym Brzesku, w rodzinie Joachima i Marii z MassalskichFotografia książeczki wojskowej Tadeusza Lipińskiego. W 1916 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1918 roku w szeregach 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, brał udział w walkach z oddziałami czeskimi na Śląsku Cieszyńskim, za co otrzymał Krzyż Walecznych. W lipcu 1919 r. skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie, skąd przeszedł następnie do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
1 czerwca 1921 pełnił służbę w Grupie Inżynieryjnej nr 5, a jego oddziałem macierzystym był 5 pułk saperów. Później służył w 10 pułku saperów. W 1923 został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1921 w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Z dniem 30 września 1928 został przeniesiony do rezerwy w następstwie „stwierdzonej przez komisję superrewizyjną utraty zdolności fizycznych”. W 1934 jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrowiec.