W 1924 roku w Moskwie powołano Komitet nowego alfabetu, reprezentujący różne narody turkijskie„Вопросы совершенствования алфавитов тюркших языков СССР: Сборник статей”.. W 1926 roku Wszechzwiązkowy Kongres Turkologiczny w Baku zalecił tłumaczenie wszystkich języków turkijskich na alfabet łaciński, a w 1927 roku zatwierdzono podstawowy alfabet z 34 liter z dodatkowymi znakami wprowadzonymi w miarę potrzeb dla poszczególnych języków.
Stosowanie mały|270x270px|Kazachska gazeta w janalifie z 1937 Janalif był stosowany, zgodnie z sowiecką polityką językową, do zapisu następujących językówKatalog s. 156–160, НЭБ [Национальная электронная библиотека].: Abazyński (od 1932) Abchaski (od 1924) Adygejski (od 1926) Awarski (od 1928) Azerski (od 1922) Ałtajski (od 1929) Baszkirski (od 1927) Beludżi (od 1933) Bucharski (od 1929) Buriacki (od 1929) Cachurski (od 1934) Chakaski (od 1929) Chantyjski (od 1931) Chiński (od 1931) Czeczeński (od 1925) Czukocki (od 1931) Darginski (od 1928) Dungański (od 1928) Eskimoski (od 1931) Ewenkijski (od 1931) Eweński (od 1931) Ingryjski (od 1932) Inguski (od 1923) Itelmeński (od 1931) Kabardyno-cyrkuński (od 1923) Karaczajsko-bałkarski (od 1924) Karaimski (od 1928) Karakałpacki (od 1928) Karelski (od 1931) Kazachski (od 1928) Kałmucki (od 1930) Ketyjski (od 1931) Kirgiski