Obronie Krajowej awansował na kolejne stopnie: porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1894, nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1897, kapitana ze starszeństwem z 1 listopada 1907, majora ze starszeństwem z 1 września 1915 i podpułkownika ze starszeństwem z 1 listopada 1917.
12 marca 1921 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika piechoty, zaliczony do rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby i przydzielony do dyspozycji Naczelnego Dowództwa. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Lwów, a jego oddziałem macierzystym był 40 Pułk Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 40 pp. Do śmierci pełnił służbę na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 13 Dywizji Piechoty. Przeziębił się na manewrach. Zmarł 2 listopada 1922 w Równem i tam dwa dni później został pochowany. Jego rodzina mieszkała we Włoszech..