W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty miały być ustalane kolejno na podstawie: wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami; lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych punktów; większej liczby zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.
W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci.
Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniej edycji.
Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie najsłabsza reprezentacja z Grand Prix Series oraz po dwie z kolejnych dwóch poziomów rozgrywek zostały relegowane do niższej klasy rozgrywkowej, a ich miejsce zajęli odpowiednio zwycięzca Trophy i finaliści Conference.