Bogumił Šwjela (niem. Gotthold Schwele albo Schwela; ur. 5 września 1873 w Schorbus, zm. 20 maja 1948 pod Naumburgiem) – serbołużycki duchowny ewangelicki, leksykograf, językoznawca, publicysta, długoletni przewodniczący Macierzy Łużyckiej i współzałożyciel Domowiny.
Życiorys Urodził się w miejscowości Schorbus (dłuż. Skjarbošc) jako syn miejscowego śpiewaka kościelnego i dziennikarza Kita Šwjeli i jego małżonki Marji. Po ukończeniu gimnazjum w Chociebużu w 1894 studiował w Berlinie teologię i slawistykę, które ukończył w 1897. Po studiach nie znajduje pracy na Łużycach i z tego powodu od 1899 do 1903 pracował jako nauczyciel domowy u pruskiego oficera von Hohenau w Poczdamie. W roku 1903 zajął miejsce pomocniczego duchownego przy Kościele łużyckim w Chociebużu. Z powodu kazań w języku dolnołużyckim skonfliktował się z niemieckim księdzem parafii chociebuskiej, który pragnął całkowitego zniemczenia miasta. W roku 1907 Šwjela został wikariuszem w Nochten (głuż. Wochozy), po tym jak zakazano mu kazań łużyckich w Chociebużu. W roku 1913 przeprowadził się do Dissen (dłuż. Dešno), gdzie był duchownym aż do przymusowej emerytury w 1941, kiedy został wygnany za serbołużycką działalność narodową.