Później został zastąpiony przez węgierski, a po 1918 roku przez rumuński lub serbsko-chorwacki.
Cechy języka banacko-bułgarskiego Banacko-bułgarski język literacki jest oparty na gwarach osadników bułgarskich w Banacie, które należą do gwar północno-wschodniobułgarskich. Ważną cechą fonologiczną jest obecność wąskiego /e/, które jest wymawiane zamiast akcentowanego /ε/ oraz redukcja /o/ do /u/ i najbardziej charakterystyczna cecha wschodnich dialektów bułgarskich – redukcja /e/ do /i/. Banaccy Bułgarzy mówią puljé zamiast polé, sélu zamiast sélo, ugníšti zamiast ogníšte. Charakterystyczną cechą języka banacko-bułgarskiego jest także obecność spółgłosek palatalizowanych w wygłosie, co jest spotykane również w wielu innych językach słowiańskich, ale nie w literackim bułgarskim – cecha ta występuje tylko w niektórych gwarach. Z tego powodu Wielkanoc to po bułgarsku Великден Velikden, a w języku banacko-bułgarskim brzmi Velikdenj.
Pod względem leksykalnym język banackich Bułgarów ma wiele zapożyczeń z języka niemieckiego (np. drot z niem. Draht, ‘drut’;