Księga Jonasza – jedna z ksiąg prorockich Starego Testamentu. Zaliczana jest tradycyjnie do ksiąg prorockich, choć w Księdze Jonasza nie pada ani razu czasownik hebrajski „prorokować”. Jonasz nie został też w niej nazwany „nabi”, czyli prorokiem, nie wypowiada też ani jednego proroctwa. Jonasz zaliczony jest do grupy dwunastu proroków mniejszych. Składa się z 4 rozdziałów (48 wersetów).
Autor thumb|Jonasz głosi w Niniwie, grafika Gustawa Doré Autorstwo tej księgi tradycyjnie przypisuje się Jonaszowi. Prorok ten był synem Amittaja z Gat-Chefer w Galilei, na terytorium Zebulona. Jonasz żył za panowania Jeroboama II, to jest mniej więcej w I połowie VIII w. przed Chr., w królestwie północnym, zwanym także królestwem Izraela. Jedyna wzmianka o nim pojawia się w 2 Krl 14,25. Jednak Jonasz opisany w księdze Jonasza nie jest tą samą osobą, co żyjący w VIII w. prorok. Wskazują na to znaczne błędy historyczne, geograficzne, i polityczne, a także nieznajomość epoki autoraPraca zbiorowa, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Edycja św. Pawła, Częstochowa: Edycja Św. Pawła, 2013, .. Obecnie przyjmuje się, że rzeczywisty autor żył między VI a IV w. przed Chrystusem. Argumentem za dość późną redakcją Księgi jest język użyty w tekście tj. połączenie zwrotów hebrajskich i aramejskich.