Wnikają do drzew przez ich naturalne otwory oraz przez rany.
Są dwie fazy rozwojowe Pseudomonas syringae: faza letnia, w czasie której następuje infekcja młodych organów rośliny; kwiatów, zalążków owoców i młodych pędów, faza zimowa zaczynająca się późnym latem. Powstają podczas niej zrakowacenia i nekrozy na zdrewniałych gałęziach i pniu. Duża rolę w rozprzestrzenianiu się bakterii odgrywa także jej populacja znajdująca się na powierzchni liści, a także chwastów w sadzie. Przypuszcza się, że to właśnie ta część populacji bakterii stanowi inokulum infekujące jesienią rany drzew i ślady poliściowe.
Jest jeszcze jeden mechanizm ułatwiający bakteriom wniknięcie do rośliny. Ich komórki w temperaturze bliskiej 0 °C stają się ośrodkiem krystalizacji lodu. Jego kryształki mechanicznie uszkadzają tkanki roślinne, głównie rozwijające się kwiaty i liście. Gdy temperatura powietrza wzrośnie, bakterie znajdujące się w wodzie na ich powierzchni są wsysane do tkanek, w których nadal się rozwijają.