U młodych roślin więdnięcie może być gwałtowne, u starszych trwa dłużej, ale ostatecznie całe rośliny więdną, powierzchnia owoców staje się marmurkowata, przestają się rozwijać i cała roślina ginie. Gdy więdnięcie obejmuje jedną tylko stronę pędu, często na liściach pojawiają się początkowo wodniste, a później nekrotyczne plamki, a wkrótce potem na łodygach smugowate przebarwienia. Jeśli bakterie przedostaną się z naczyń do tkanki parenchymatycznej, to w miejscu przebarwień pojawia się śluzowaty, żółtawy wyciek zawierający bakterie. Roślina broni się wytwarzając kallus, co w efekcie prowadzi do powstania w tym miejscu zrakowaceń.
Na poprzecznym przekroju porażonych łodyg pomidora widoczne są przebarwione na żółtobrązowo wiązki przewodzące. Tkanka w węzłach jest miękka, co różni tę chorobę od fuzaryjnego więdnięcia pomidora i werticiliozy. Czasami przebarwione wiązki otoczone są zbrunatniałymi komórkami miękiszu drewna. W miarę rozwoju choroby porażone wiązki oddzielają się od skórki, zaś pomiędzy korą pierwotną i walcem osiowym powstają puste przestrzenie.