Na początku dotyczyło to łowisk europejskich Morza Północnego, potem Zachodniego Atlantyku, Georges Bank, łowisk arktycznych Labradoru i Nowej Fundlandii, Zachodniej Grenlandii oraz łowisk w rejonie Falklandów, a także Morza Beringa i Morza Ochockiego na Pacyfiku. Na początku lat 80. ten proces zawłaszczenia łowisk został zakończony i usankcjonowany prawnie konwencjami międzynarodowymi. Odtąd na wszystkich łowiskach szelfowych połowy w 200-milowych strefach ekonomicznych były możliwe tylko pod warunkiem uzyskania zgody na odłowienie określonych kwot połowowych albo założenia spółek rybackich z miejscowymi firmami czy też wykupienia dość drogich licencji połowowych, co znacznie obniżało rentowność działalności połowowej przedsiębiorstwa. Na te procesy nałożyły się jeszcze dodatkowo trudności lat dziewięćdziesiątych występujące w krajowej gospodarce narodowej, co doprowadziło do załamania się rentowności przedsiębiorstwa i w efekcie marcu 1991 roku dyrekcja PPDiUR „Gryf” wystąpiła do Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej z propozycją podziału przedsiębiorstwa na 3 niezależne od siebie firmy.