Rozumiejąc, że nie jest traktowany równo przez swych braci, Bodonczar opuścił rodzinne strony i pogalopował na swym koniu w dół rzeki Onon, dopóki nie dotarł do wyspy Baldżun. Tam zbudował dla siebie namiot z trawy i osiedlił się. Udomowił jastrzębia, którego wykorzystywał do łowów. Z czasem w okolicy pojawili się ludzie. Odwiedzał ich często i pił z nimi sfermentowane mleko klaczy w ciągu dnia, na noc natomiast powracał do swojego namiotu.
Jego brat, Buchu Chatagi, pewnego dnia wyruszył żeby odszukać swego brata. Natknąwszy się na ludzi obozujących nieopodal strumienia Tuncheling, tych samych, u których Bodonczar spędzał dnie, zapytał ich o niego. Nakazali mu czekać, a młodszy brat wkrótce pojawił się. Kłusowali razem, a Bodonczar ciągle tylko powtarzał te same słowa: „Starszy bracie! Starszy bracie! Dobrym dla ciała jest, by mieć głowę, a dla płaszcza, by mieć kołnierz“. Buchu po pewnym czasie zapytał się o znaczenie tych słów, a młodszy brat odparł mu, że ci ludzie przy strumieniu Tuncheling nie mają nic wielkiego, ani małego, że wszyscy oni są równi między sobą. Uznał prostotę tych ludzi i zaproponował bratu najechanie ich.