Jery w pozycji słabej zanikły, zaś w pozycji mocnej *ь dał e, np. Zwinez < psł. *Svinьcь, zaś *ъ dał o, np. Zerkow < psł. *Cŕ̥kъvь. Odrębny rozwój obu jerów to cecha zbieżna z obszarem drzewiańskim i rugijskim, a zdecydowanie odróżniająca obszar Starej Marchii i Magdeburga od obszaru polskiego i pomorskiego, na których oba jery dają samogłoskę o tej samej barwie.
Pisownia typu Bukowe, Drozdowe świadczy o redukcji końcowej samogłoski – podobne procesy zachodziły również na obszarze drzewiańskim i rugijskim.
Prasłowiańskie *r̥ regularnie dało ar, podobnie też rozwija się *ŕ̥ przed spółgłoskami zębowymi twardymi, np. Parchowe, Tarnewitz < psł. *Pr̥xovo, *Tŕ̥novica, przy czym z czasem a ulegało labializacji, więc tym samym grupa miała postać or, np. Morditz, Storkow < psł. *Mr̥dicě, *Str̥kovъ.
Prasłowiańskie *ĺ̥ i *l̥ podobnie jak w pozostałych narzeczach zachodniolechickich uległy zmieszaniu i dały ol, np. Dolchow, Kolpin < psł. *Dĺ̥govъ, *Kl̥pinъ.
Rozwój grup *TorT był niekonsekwentny – konkurowały ze sobą TarT, np. Gardiss, Karwitz < psł. *Gordъčь, *Korvicě i TroT, np. Drogawiz, Potgrot < psł. *Dorgovicě, *Podъgordъ. Typ TarT ustalił się o wiele później niż w dialekcie drzewiańskim i rugijskim.