Zjednoczenie Socjalistyczne Polskie – organizacja proletariatu polskiego w Rosji, założona w marcu 1917 r. w Charkowie. Skupiała robotników SDKPiL, PPS-Lewicy, PPS-Frakcji Rewolucyjnej i bezpartyjnych. Postulowała zasadnicze przemiany demokratyczne.
Pierwsze ZSP powstało w Charkowie. Na wiecu robotników polskich, 3 marca 1917 r., powołano komitet organizacyjny pod przewodnictwem członka PPS-Lewicy Romana Jabłonowskiego, wychodźcy z Łomży, absolwenta Uniwersytetu Jagiellońskiego, nauczyciela gimnazjum polskiego w Charkowie. W warunkach rewolucji okres organizacyjny trwał zaledwie jeden dzień. 4 marca zwołany przez Komitet Organizacyjny wiec, który zgromadził ponoć 1000 osób, wybrał Komitet Robotniczy Polski, jako kierownictwo nowo powstałej organizacji. Wybranie instancji kierowniczej na wiecu świadczy, że organizacja pretendowała do roli reprezentacji ogółu robotników polskich. Rzeczywiście § 1 statutu Zjednoczenia głosi, że „ZSP jest organizacją łączącą wszystkie żywioły socjalistyczne na emigracji w Rosji dla ochrony całokształtu interesów proletariatu polskiego miejskiego i wiejskiego”.