Czerwone karły o masach ~0,2–0,25 M☉ podążą według modeli jeszcze inną ścieżką ewolucyjną. Dzięki intensywniejszemu spalaniu wodoru w powłoce wokół jądra, jego temperatura nie przestanie wzrastać po pojawieniu się degeneracji materii. Dodatkowa energia pozwoli tym gwiazdom zwiększyć promień do ponad 1 i stać się olbrzymami (przypuszczalnie żółtymi). Wszechświat jest jeszcze zbyt młody, aby takie gwiazdy mogły zostać zaobserwowane.
Układy planetarne mały|250px|Porównanie układów: czerwonego karła TRAPPIST-1 i Słonecznego z zaznaczoną ekosferą – „strefą życia”; wszystkie planety pierwszego układu krążą bliżej gwiazdy niż Merkury. Ponieważ czerwone karły są najczęściej występującym typem gwiazd w naszej Galaktyce, wokół niektórych mogą krążyć planety podobne do Ziemi, na których występuje woda w stanie ciekłym i inne warunki sprzyjające rozwojowi życia. Analizy z 2019 roku sugerują, że na każdego czerwonego karła przypada średnio 2,39 planety. W 2013 roku oceniano, że co najmniej 48% karłów typu M posiada układ planetarny z planetą o rozmiarach Ziemi w ekosferze.