Wiktor Feliks Fiweger, właśc. Vieweger (ur. 1 listopada 1865 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1938 w Lesznie) – polski lekarz oficer wojskowy.
Życiorys Urodził się 1 listopada 1865 w Warszawie. Był potomkiem rodziny pochodzącej z obszaru Niderlandów i pierwotnie noszącej nazwisko Vieweger. Był synem Antoniego (1818–1901, nauczyciel filolog klasyczny i dyrektor gimnazjum). W rodzinnym mieście ukończył naukę w szkole średniej oraz studia medyczne. W 1893 uzyskał dyplom lekarza. Jako lekarz początkowo praktykował na Lubelszczyznie, a następnie na ziemiach ukraińskich. W 1895 osiadł w Grójcu. Należał do PPS. W 1904 w stopniu pułkownika lekarza został powołany do służby w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Potem wstąpią do służby kolejowej na Syberii i pracował w Ołowiannej oraz w Czycie w górach Ałtaj. Przez kilka lat przebywał w Krasnojarsku, gdzie podczas I wojny światowej wspierał polskich jeńców i wygnańców, przyjmując ich w swoim domu oraz udostępniając mieszkanie na spotkania. Gościł m.in. swojego teścia Władysława Majewskiego. Po tym jak sformowano 5 Dywizję Strzelców Polskich w Nowonikołajewsku zrezygnował ze swojej pracy i objął funkcje naczelnego lekarza jednostki i jednocześnie chirurga w szpitalu dywizyjnym.