Obraz przedstawia Maryję z Dzieciątkiem Jezus na ciemnym tle. Matka Boża pochyla się lekko nad Dzieciątkiem, podtrzymując je lewą ręką. Jest ukazana w półpostaci, frontalnie, ma łagodne i pogodne spojrzenie, skierowane na widza. Obie postacie na obrazie są utrzymane w ciemnej tonacji. Jezus, zwrócony w kierunku matki, jest ukazany w pełnej postaci z bosą jedną stopą, w lewej dłoni trzyma księgę (Pismo św.). Obie postacie ubrane są w różowe suknie, Maryja okryta jest niebiesko-zielonym płaszczem. Na skroniach Madonny i Jezusa znajdują się złoto-srebrne korony z „diamentami”.

Pierwsza wzmianka o łaskami słynącym wizerunku pochodzi z XVIII w. Akta wizytacji dekanatu bieckiego z czerwca 1767 roku wzmiankują, że na skronie Madonny i Jezusa nałożone są srebrne korony, co świadczy o tzw. prywatnej koronacji: „Secundum Altare in cornu Evangelii Beatissimae in Arenis super vitrea tabulae depictae, structurae antiquae”. Wokół obrazu znajdowały się również skromne wota, wykonane z tańszych materiałów, co było wynikiem biedy panującej wśród ludności, a spowodowanej wojnami.