W połowie 1939 r. armia francuska otrzymała pierwsze cztery egzemplarze, które wykorzystano do celów szkoleniowych. Okazało się, że samolot nie spełnia wymogów wojska, zastrzeżenia budziła prędkość maksymalna. Ponadto lot nurkowy uznano za niebezpieczny przy pełnych zbiornikach paliwa. Aby temu zaradzić konstruktorzy opracowali nową wersję maszyny wyposażoną w silnik Hispano-Suiza 12Y-51 i mającą mniejsze wymiary. Poprawiona konstrukcja otrzymała oznaczenie LN.402. Na podstawie doświadczeń zebranych podczas wojny domowej w Hiszpanii również Armée de l’air wyraziła zainteresowanie zakupem bombowca. Konstruktorzy dokonali zmian w budowie samolotu – usunięto hak do chwytania liny hamującej, mechanizm składania skrzydeł oraz wyposażenie zapewniające pływalność samolotu w razie wodowania. Lądowa wersja otrzymała oznaczenie LN.411, wyprodukowano czterdzieści egzemplarzy, z czego wojsko przyjęło do służby trzydzieści dziewięć. Większość z nich, jako niespełniających oczekiwań Armée de l’air, przekazano lotnictwu marynarki wojennej. Rozwój samolotu kontynuowano, został wyposażony w silnik Hispano-Suiza 12Y-51 o mocy 1100 KM. Prototyp ukrywano przez całą wojnę w rejonie Draguignan, jego oblot w wersji LN.420 miał miejsce dopiero 24 sierpnia 1945 r. w Toussus-le-Noble.