W związku z tym biskupi płoccy, poczynając od Andrzeja Stanisława Załuskiego, dążąc od odtworzenia gospodarki leśnej i rolnej, a jednocześnie ochrony puszczańskich borów i lasów oraz czerpania dochodów z miejscowej fauny i flory, sprowadzili do puszczy nowych osadników. Zaproszono mieszkańców Puszczy Zielonej, którzy byli specjalistami od gospodarki leśnej (bartnicy, smolarze, wypalacze potażu, krudownicy łąk, strzelcy). Akcję osiedleńczą prowadzono w latach 1730–1790. Zgłaszających się poddawano selekcji. Poza tym tępiono i karano osadników, którzy bezprawnie i często próbowali karczować puszczę. Osadnicy otrzymywali pozwolenie na osiedlanie się na podstawie przywileju biskupiego. W literaturze najbardziej znany jest przywilej Antoniego Sebastiana Dembowskiego w sprawie zasiedlenia Puszczy Białej wydany w 1748 w Pułtusku.

W lustracjach dóbr biskupich z lat 1773 i 1785, przechowywanych w Archiwum Diecezjalnym Płockim, znaleźć można szczegółowy wykaz wsi zasadzonych Kurpiami wraz z ich nazwiskami.