Dialekt rezjański ( lub , samonazwanie: rozajanski langač/lengač) – dialekt słoweński należący do grupy dialektów karynckich, choć mocno związany także z grupą dialektów przymorskich. Zachowany jest szczątkowo na obszarze włoskich Alp Julijskich w dolinie małej rzeki Rezji wpadającej do Beli (). Używa go resztka ludności słoweńskiej, zamieszkująca dawniej większy obszar i łącząca się poprzez Dolinę Kanalską ze Słoweńcami karynckimi, jednak łączność ta zanikła w wyniku kolonizacji friulskiej.
Pod względem językowym jest to jeden z najbardziej odrębnych i archaicznych dialektów słoweńskich, związany najbliżej z dialektem zilskim oraz terskim.
Znanym badaczem dialektu rezjańskiego był Jan Baudouin de Courtenay.
Cechy językowe Dialekt rezjański, z racji swojego peryferyjnego położenia, wykazuje szereg charakterystycznych tylko dla siebie właściwości. Do szczególnych cech fonetyki dialektu rezjańskiego należą: harmonia wokaliczna (wyjątkowa dla całej słowiańszczyzny, spotykana tylko w dialekcie prekmurskim, choć na mniejszą skalę) oparta na dostosowaniu się samogłosek nieakcentowanych do akcentowanych, np. rîč ‘rzecz’, dop. l. mn. ričî ‘rzeczy’, ale narz. l. poj. račjô ‘rzeczą’ < psł. *rečь, *rečьjь, *rečьjǫ; kozà ‘koza’, ale w liczbie podwójnej dv́î közœ̀ ‘dwie kozy’ < psł.