Losy szachownicy po śmierci monarchy nie są do końca znane. W XIX wieku znajdowała się w zbiorach niemieckich. Świadczy o tym fragment naklejonej na odwrocie kartki z napisem gotykiem po niemiecku, stwierdzającym, że jest to dar Hieronima Wołłowicza dla króla Zygmunta III, oraz z datą 1608. Następnie trafiła do zbiorów kolekcjonera Tadeusza Wierzejskiego, a w 1928 roku do zbiorów wawelskich jako dar Towarzystwa Przyjaciół Wawelu. W 1939 roku szachownica, wraz z najcenniejszymi zabytkami została ewakuowana do Kanady. Powróciła do muzeum w 1959 roku. Stanowi cenny zabytek, który świadczy o kulturze dworu Zygmunta III Wazy.

Szachownica prezentowana na wystawie „Nowy Skarbiec Koronny” stała się centralnym obiektem w sali wystawowej nazwanej Kunstkamerą oraz inspiracją dla aranżacji jej przestrzeni.

Opis lewo|mały|291x291px|Widok szachownicy z góry Środkowe pole szachownicy zostało wyłożone hebanem i kością słoniową. Po bokach, między dwoma listewkami z kości słoniowej, znajdują się płytki wykonane z bursztynu. Tam kryją się napisy i herby, m.in. Zygmunta III Wazy oraz darczyńcy, czyli Hieronima Wołłowicza, a także dedykacja dla króla.