organizacyjno-mobilizacyjnych, generał major. Uczestniczył w najeździe na Polskę. Od września 1939 zastępca szefa, od lutego 1941 szef Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego.
Po najeździe Niemiec na ZSRR był szefem sztabu Frontu Zachodniego i Kierunku Zachodniego, a następnie zastępcą szefa sztabu Frontu Zachodniego. Od listopada 1941 szef Wydziału Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, generał porucznik. Od grudnia 1943 szef sztabu 13 Armii I Frontu Ukraińskiego. Brał udział w przygotowaniu i prowadzeniu operacji żytomiersko-berdyczowskiej, sandomiersko-śląskiej, lwowsko-sandomierskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej.
Po wojnie - szef sztabu Centralnej Grupy Wojsk (w Austrii), generał pułkownik. W latach 1946–1948 – Szef Sztabu Generalnego - Zastępca Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych, generał armii. W latach 1948–1952 i 1953-1955 – zastępca Szefa Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Od marca 1955 do lipca 1956 – I Zastępca Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych. W kolejnych latach pierwszy zastępca komendanta, a od czerwca 1958 komendant Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego.