Chrystus klęczy w modlitwie ze złożonymi dłońmi. Skała służy mu za naturalny klęcznik. Bellini doskonale wplótł element naturalny w tło wydarzenia. Uczniowie śpią: Piotr z otwartymi ustami, zdaje się chrapać. Artysta starał się ukazać uczniów w sposób godny, nawet jeżeli robią rzecz wstydliwą, zdradzają przecież swą słabość. Postawa uczniów i sposób jej ukazania kontrastują z tym, co przeżywa Jezus. Modlący się jest zanurzony w innej rzeczywistości, którą malarz ukazał w postaci zjawiającego się anioła z kielichem. Anioł ten jest jakby normalną częścią nieboskłonu, a jednocześnie wiemy, że to Chrystusowa wizja. Bellini połączył te dwa elementy w sposób niezwykle naturalny. Anioł staje się częścią ziemskiej rzeczywistości.
Malarz przedstawił światło łamiące się na fałdach szaty Chrystusa. Cały obraz jest jakby zalany delikatnym blaskiem. Trudno jest rozróżnić na obrazach świt od zmierzchu. Widząc obraz Belliniego, nie mamy wątpliwości, chodzi o zmierzch. Różowawa poświata wypełnia przestrzenie. Na szacie Jezusa światło odbija się w jakiś inny sposób, stając się światłem nadprzyrodzonym. Nie jest to już zwykłe odbicie, jest to blask samoistny.