Jesienią 1944 ponownie pełnił funkcję dowódcy tej brygady, na jej czele brał udział w operacjach ofensywnych w Belgradzie i Budapeszcie. Szlak bojowy ukończył na Słowacji.

W ciągu trzech lat walk otrzymał siedem orderów oraz Medal „Za zasługi bojowe”.

Kariera powojenna W okresie lipiec – wrzesień 1945 r. dowodził 37 Pułkiem Czołgów 15 Gwardyjskiej Brygady Zmechanizowanej, a następnie samodzielnym batalionem czołgów 15 Pułku Zmechanizowanego 4 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej. Od grudnia 1945 do czerwca 1950 był dowódcą 13 Gwardyjskiego Pułku Zmechanizowanego 19 Dywizji Zmechanizowanej w Południowej Grupie Wojsk. W 1952 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. K. E. Woroszyłowa, we wrześniu 1952 został mianowany dowódcą 33 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej. Dywizja ta była częścią Samodzielnej Armii Zmechanizowanej i stacjonowała w rumuńskim mieście Timisoara, niedaleko granicy z Węgrami. W 1954 mianowany generałem dywizji wojsk pancernych.