W styczniu 1979 został wysłany do Wietnamu jako główny doradca wojskowy Ministerstwa Obrony Narodowej Socjalistycznej Republiki Wietnamu. Stopień wojskowy generała armii został mu przyznany dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 19 lutego 1979. Wkrótce po jego przybyciu do Wietnamu wojska chińskie przekroczyły północną granicę Wietnamu i rozpoczęła się wojna chińsko-wietnamska. Na czele grupy operacyjnej Obaturow natychmiast trafił do strefy walk i, zdaniem uczestników tamtych wydarzeń, miał ogromny wpływ na wietnamskie dowództwo i kierownictwo polityczne w kierowaniu operacjami wojskowymi. Odegrał dużą rolę w zatrzymaniu chińskiej ofensywy już na terenach przygranicznych przy dużych stratach napastników. Do końca marca 1979 Chiny wycofały swoje wojska ze wszystkich obszarów Wietnamu. W kolejnych latach, oprócz pomocy w przezbrojeniu i reorganizacji Sił Zbrojnych Wietnamu, był zaangażowany w tworzenie Sił Zbrojnych Laosu i Kampuczy (Kambodży).
Od grudnia 1982 komendant Wojskowej Akademii im. Frunzego. Od sierpnia 1985 inspektor wojskowy – doradca Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. Od stycznia 1992 na emeryturze.