thumb|500px|Dialekty sztokawskie, w tym dialekt kosowsko-resawski (ciemnoniebieski) Dialekt kosowsko-resawski () – dialekt sztokawski należący do grupy starosztokawskich używany w Metochii, zachodniej części Kosowa i centralnej Serbii aż po ujście Timoku do Dunaju na północy.
Pod względem językowym łączy się on z powodu licznych archaizmów z dialektem czarnogórskim, z drugiej strony z powodu wielu bałkanizmów stanowi nawiązanie do graniczących od południa gwar torlackich i dalej gwar macedońskich i bułgarskich.
Do gwar kosowsko-resawskich należy także gwara gallipolskich Serbów, którzy w XVI-XVII wieku opuścili dolinę Morawy przenosząc się na Półwysep Gallipoli, a w XX wieku przesiedlili się do Pehczewa we wschodniej Macedonii.
Cechy językowe Do cech fonetycznych dialektu kosowsko-resawskiego należą: archaiczna akcentuacja – akcent długi opadający zwykle zachował się na pierwotnym miejscu, np. devôjka (lit. djèvōjka), s vōjskôm, glāvôm, ale krótki opadający cofnął się zasadniczo (poza Kosowem i Metochią) na zgłoskę poprzedzającą, np. vȍda, žȅna, pȍtok, rúka, por. czakawskie vodȁ, ženȁ, rūkȁ, długości zachowały się tylko w zgłoskach przedakcentowych, np. udāvȉt, nārȕče wobec lit. udáviti, nárūčje, w poakcentowych uległy zaś skróceniu (odwrotnie niż w języku literackim), np. kȍren, glȅda, vȉdi, dîvlji wobec lit.