Język tombelala (używany przez społeczność identyfikującą się jako Pamona) jest klasyfikowany odrębnie (począwszy od analizy leksykostatystycznej z 1991 r.). Niegdyś wyróżniany dialekt batui został uznany za odmienny język, bliżej spokrewniony z saluan (na podstawie wyników badań z 2006 r.).
Nazwy „bare’e” i „poso” były używane w okresie holenderskim, podobnie jak niezbyt adekwatne określenie „toradża wschodni”. Określenie „bare’e” pochodzi od charakterystycznej formy przeczenia. „Pamona” to nazwa wzgórza w miejscowości Tentena (według tradycji stanowiącego siedzibę króla Pamona), a także pewnego gatunku drzewa porastającego te tereny.
Potencjalnie zagrożony wymarciem; doniesienia z 2009 r. sugerują, że nie jest przyswajany przez młodsze pokolenie w centralnym terytorium języka. Pod koniec lat 80. XX w. wciąż przeważał w domenie kontaktów domowych (na południowo-wschodnim skraju terenów Pamona, kecamatan Bungku Tengah), przy czym odnotowano wysoki poziom wielojęzyczności. W powszechnym użyciu jest także język indonezyjski. Niegdyś szerzej znany język bungku wyraźnie stracił na znaczeniu w komunikacji międzyetnicznej.