Guarino z Werony lub Guarino Guarini (ur. 1374, zm. 14 grudnia 1460 w Ferrarze) – włoski humanista, filolog i pedagog.
Życiorys Urodzony w Weronie, uczył się w szkole Giovanniego z Rawenny. Studiował grekę w Konstantynopolu, gdzie przez pięć lat był uczniem Manuela Chryzolorasa.
Kiedy w 1408 powracał stamtąd do Italii, miał ze sobą dwie skrzynie cennych greckich manuskryptów (miało ich być 50), które udało mu się z wielkim trudem zdobyć. Mówi się, że jedną z nich stracił wskutek rozbicia się okrętu, co sprawiło, że osiwiał w ciągu jednej nocy. Po powrocie do Italii, zarabiał na życie jako nauczyciel języka greckiego i łacińskiego – we Florencji, Wenecji i Weronie. Kiedy w 1414 roku przybył do Wenecji towarzyszyła mu już tak wielka sława, że na jego powitanie wyległy tłumy wenecjan. Współczesny uczestnik tego wydarzenia pisze, iż zdawało się, że cesarz przyjeżdża do Wenecji, tyle ludzi wyszło na spotkanie słynnego uczonego. Z powodu zarazy w 1416 roku Guarino przeniósł się do rodzinnej Werony. Rajcy miejscy nie widząc innej możliwości przywiązania uczonego do Werony, postanowili go ożenić. Intryga udała się dzięki pomocy matki Guarina i ożeniono go z Taddeą Cendratą di Niccoli. Nieszczęśliwy humanista skarżył się później, że tak go omotano, że dał własną rękęIta ut manus dederim.