Rychłe ustanie zarazy przyczyniło się do spopularyzowania tych peregrynacji, które nie ustały nawet w trakcie okupacji niemieckiej (Niemcy zamienili świątynię w magazyn zbożowy, osadzili swoich ludzi na plebanii, a proboszcza Józefa Chyczewskiego zamordowali w obozie koncentracyjnym Dachau). W 1952 ponowiono śluby Matce Bożej z 1852.
Architektura Stojący na wzniesieniu kościół jest jednonawowy orientowany, wzniesiony na planie prostokąta w stylu klasycystycznym. Zamknięty jest trójbocznie od wschodu. Od zachodu ma dwie wieże. Pod prezbiterium znajduje się krypta grobowa rodziny fundatora, a nad kruchtą umieszczono balkon chóru muzycznego z dwunastogłosowymi organami. Ołtarz główny, zaprojektowany przez Hilarego Szpilowskiego w formie mensy z girlandami liści laurowych, wyposażony jest w tabernakulum w formie niewielkiej świątyni.
Kościół ma pięć ołtarzy bocznych. Cztery pochodzą z końca XIX wieku i są wkomponowane w arkady ścian nawy, przedstawiając: św. Izydora, św. Jadwigę, św. Józefa z Dzieciątkiem oraz Chrystusa Miłosiernego. Piąty jest XVIII-wieczny, mieszcząc portret św. Barbary.