Po powrocie do Wenecji odnowił w tym stylu kilka rezydencji patrycjuszowskich.
Po 1784 roku zaprojektował najwyższe piętra pałacu Smith Mangilli Valmarana wraz z nowym wystrojem wnętrz.
W 1786 roku uzyskał dyplom rzeczoznawcy uprawniający do wykonywania zawodu architekta, a w roku następnym został mianowany profesorem architektury statycznej na Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji, którą to funkcję pełnił do 1797 roku. W 1808 roku, już w okresie Królestwa Włoch, został mianowany dyrektorem-inżynierem Fabbriche Comunali (Budowli Miejskich). Pracował jako architekt głównie w regionie Wenecji Euganejskiej, projektując liczne dzieła, niektóre o znacznym oddziaływaniu urbanistycznym.
Wzorcowym budynkiem zaprojektowanym przez Selvę pozostaje teatr La Fenice. W 1787 roku Towarzystwo Szlacheckie podjęło decyzję o wzniesieniu nowego teatru w Wenecji, w lutym 1789 roku zlecono Selvie zbadanie terenu wskazanego pod budowę, a 1 listopada ogłoszono konkurs na projekt. Jury wybrało projekt Selvy. W 1790 roku rozpoczęto prace budowlane, a 16 maja 1792 roku zainaugurowano działalność teatru. Kiedy w 1836 roku budynek teatru strawił pożar, bracia Meduna, uczniowie Selvy zdołali odbudować teatr z dużą wiernością pierwotnemu projektowi. mały|Łuk triumfalny, wzniesiony ok.