Mesjańskie Zbory Boże (Dnia Siódmego), dawn. Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego – chrześcijański związek wyznaniowy o charakterze ewangelikalnym i unitariańskim, głoszący konieczność przestrzegania biblijnego Dekalogu, w tym przykazania o święceniu szabatu, rozumianego jako dzień sobotni. Pismo Święte uważane jest za jedyny i ostateczny autorytet. Celem Zborów Bożych Dnia Siódmego jest dążenie do ideału Wspólnoty I wieku n.e., przy jednoczesnym zachowaniu autonomii lokalnych zborów (kongregacjonalizm).
Historia Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego wyodrębniły się z Kościoła Chrześcijan Dnia Sobotniego w 1989 roku dążąc do większej autonomii zborów, która cechowała tę społeczność w latach 1933–1961. Rejestracja nastąpiła we wrześniu 1991 r. W pierwszej fazie ruch ten rozwijał się na bazie autonomicznego zboru w Brennej, którego dzieje sięgają 1912 r. Tam też mieściła się pierwsza siedziba społeczności (obecnie w Wodzisławiu Śląskim). Od 1996 Zbory Boże nawiązały braterskie kontakty z Kościołem Bożym (Dnia Siódmego), a od 1999 r. są z nim stowarzyszone (mimo że same nie uznają stosowania nazwy „kościół” powołując się na znaczenie greckiego słowa ekklesia, które po polsku znaczy „zgromadzenie”). Napływający sympatycy utworzyli nowe zbory połączone w jedną społeczność. Jednak każdy zbór jest autonomiczny.