W drugim roku od infekcji, rośliny, które wyrosną z bulw porażonych liściozwojem, wytwarzają mniej pędów, są wyraźnie żółtawe, lub żółte, a ich liście są zwinięte ku górze. Ich dolna strona ma barwę fioletoworóżową wskutek nagromadzenia antocyjanów. Następuje nekroza floemu, widoczna na poprzecznym przekroju ogonków liściowych w postaci brunatnych przebarwień. Gdyby bulwy tak porażonych roślin znów zasadzić, w kolejnych latach uprawy rośliny będą jeszcze silniej porażone, staną się karłowate, a po kilku latach już w ogóle nie wytworzą bulw, lub tylko pojedyncze, niekiełkujące.
Epidemiologia Wirus liściozwoju ziemniaka przebywa i namnaża się wyłącznie we floemie ziemniaka, który w naturze jest jego jedynym żywicielem. Eksperymentalnie udało się nim zainfekować niektóre inne gatunki z rodziny psiankowatych (Solanaceae), a nawet należące do innych rodzin.