Za propagatora unihokeja w Europie jest uznawany Carl-Åke "Calle" Ahlqvist, który w 1968 r. sprowadził do Szwecji z USA plastikowe kije tzw. „Cosom Hockey” i udostępnił je lokalnej młodzieży z Göteborga, co okazało się ogromnym sukcesem. Aby rozpowszechnić nową dyscyplinę wśród młodzieży, "Calle" jeździł od szkoły do szkoły organizując pokazy gry. W 1972 r. w Göteborgu założył firmę UNIHOC, która jako pierwsza w Europie zaczęła produkować sprzęt sportowy do Unihokeja.
Ekspansja
Gdy w 1986 roku powstawała Międzynarodowa Federacja Unihokeja (IFF), unihokej był popularny tylko w dwóch krajach - Szwecji i Finlandii, na starym kontynencie grano tylko w Szwajcarii, oraz na dalekim wschodzie w Japonii. Do roku 1990 liczba krajów, które zaczęły uprawiać tę dyscyplinę, wzrosła do 7, a w roku 1994, w którym zorganizowano pierwsze Mistrzostwa Europy w unihokeju, ich liczba wzrosła do 14. W 1996, w momencie organizacji I Mistrzostw Świata, unihokej był już w 20 krajach. W Polsce w unihokeja zaczęto grać od 1992 r., a Polski Związek Unihokeja dołączył do IFF w 1997 r. W 2009 roku w unihokeja grano już w ponad 80 krajach na całym świecie, a w 58 powołano Federacje uznawane przez IFF.
Rozwój