Władysław Mączka (ur. 27 listopada 1890 w Oleszycach) – major Wojska Polskiego.

Życiorys Władysław Mączka urodził się 27 listopada 1890 w Oleszycach. Przed 1914 przebywał we Lwowie i działał w konspiracji niepodległościowej.

Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich i służył w szeregach 2 pułku ułanów od 1914 do 1916. Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 odbywał służbę w Szpitalu Koni 2 pułku ułanów Polskiego Korpusu Posiłkowego w stopniu wachmistrza. Po próbie przejścia frontu w bitwie pod Rarańczą w połowie lutego 1918 był internowany w Száldobos.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Według stanu ze stycznia 1919 był żołnierzem w referacie taborów Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa”. Został awansowany na stopień kapitana w korpusie oficerów taborowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem 9 dywizjonu taborów w Brześciu. Jako wojskowy z tej jednostki w 1925 był przydzielony Wydziału Taborowego Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w 1928 był przydzielony do Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Następnie został zweryfikowany w stopniu rotmistrza taborów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1932 był oficerem w Wydziale Taborów Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych.