Bunt w Ośrodku – „krwawa sobota” Podłoże wydarzeń Osadzeni cieszyli się dużą swobodą, często odbiegającą znacznie od regulaminu ośrodka. Strażnicy nie ingerowali w ich życie codzienne oraz rozkład dnia. 12 maja, w związku z nadchodzącą miesięcznicą wprowadzenia stanu wojennego, komendant podjął decyzję o przeszukaniu cel. Spowodowało to protesty osadzonych, którzy nie chcieli opuścić pomieszczeń obawiając się, że strażnicy dokonają zniszczeń w ich wyposażeniu (np. zerwą plakaty ze ścian czy usuną przedmioty kultu chrześcijańskiego). Część z nich stawiła bierny opór, strażnicy musieli ich wynosić z cel. 10 sierpnia części z osadzonych postawiono zarzuty karne z art. 236 kodeksu karnego. Komendant Ośrodka starał się uspokoić nastroje i przychylał się do próśb osadzonych, m.in. pozwolił na wydłużenie widzeń z rodziną i na ich odbywanie się na otwartym powietrzu. 7 sierpnia internowany Mirosław Andrzejewski skorzystał z panującego zamieszania i opuścił teren Ośrodka razem ze swoją rodziną. Komendant ukrywał ten fakt przed swoimi przełożonymi przez pięć dni. Ponadto też wycofał zgodę na kolejne odwiedziny rodzin.