Areszt opuściła 25 lipca 1983 roku, na mocy amnestii. Tego samego dnia na wolność wyszedł również jej współpracownik, którego zeznania doprowadziły do zatrzymania.
Po wyjściu z aresztu Dąbrowska pozostała w Warszawie i ponownie zaangażowana w podziemną działalność wydawniczą i kolportaż, w tajne nauczanie studentów oraz w akcje pomocy rodzinom aresztowanych.
O utracie zatrudnienia dowiedziała się, dopiero gdy przyszła odebrać wynagrodzenie. W wyniku interwencji u rektora Kazimierza Jaskota została przywrócona do pracy. W kolejnych miesiącach próbowano jej utrudnić obronę doktoratu, co mogło stanowić pretekst do zwolnienia, jednak pomyślnie go obroniła. Następnie wygrała konkurs na stanowisko pracownika naukowego na Uniwersytecie Gdańskim, co pozwoliło jej kontynuować pracę naukową w Szczecinie i umocnić pozycję zawodową po powrocie do miasta.