Niemniej z rekomendacjami Morskiego liczono się w Warszawie do tego stopnia, że MSZ odwoływał z Kanady dyplomatów, których Morski oceniał jako nie dość zaangażowanych komunistów (włącznie z posłem Alfredem Fiderkiewiczem).

W marcu 1947 powrócił do Polski i rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, gdzie był naczelnikiem wydziału w Departamencie Politycznym. W 1947 został konsulem generalnym albo radcą w Ambasadzie w Londynie, pełniąc jednocześnie rolę informatora Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Członek Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Warszawie (1951–1952). Pracownik naukowy Instytutu Nauk Społecznych przy KC PZPR od 1952, gdzie wcześniej ukończył także studia. Następnie kierownik polskiej misji Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei (1955–1956). Od 1957 do 1961 pełnił funkcję ambasadora w Norwegii, akredytowanego także w Islandii. W 1961 przewodził polskiej delegacji w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie rezydując w Wientianie oraz był dyrektorem departamentu w MSZ. Od 1966 do 1971 ambasador w Egipcie, akredytowany także w Jemenie, Libii i Somalii. W 1971 przeszedł na emeryturę. W kwietniu 1987 na mocy uchwały Sekretariatu Komitetu Centralnego PZPR otrzymał Medal im. Ludwika WaryńskiegoW uznaniu zasług [w:] Życie Partii, nr 2, 27 stycznia 1988, s.