Wielkość i wagę bałwanów zmieniano w czasie. W połowie XIV w. były dwa rodzaje bałwanów – ważące ok. 8 i 6 cetnarów (odpowiednio: 520 i 390 kg), w XV w. bałwan ważył ok. 700 kg, a mierzył ok. 1,5 m długości i 55 cm średnicy, w XVII w. były w większym asortymencie, ale zwykle większe od tych z minionych wieków, osiągając do 2 ton wagi i rozmiary 1,8 m długości i 70 cm średnicy. Bałwany w XVIII w. wytwarzano również w kilku rodzajach: 600 kg, 800 kg i 1600 kg. Specjalną formą bałwana były bałwany szlacheckie, przeznaczono dla właścicieli ziemskich, kupowane były po cenie zaniżonej w stosunku do ceny rynkowej na mocy przywilejów nieszawskich.
Bałwany były jedną z podstawowych form, w jakiej sprzedawano do XVIII w. sól kamienną z kopalń w Polsce. Oprócz nich sprzedawano jeszcze sól beczkową, gdzie do beczek pakowano okruchy soli oraz sól cetnarową – większe bryły soli powstałe podczas obłupywania bałwanów lub w efekcie odbijania ze ścian złoża nierówności i zrębów powstałych po odspojeniu z niej kłapci. Najdroższa była sól w formie bałwanów, gdyż o ile pozostałymi rodzajami soli prawo królewskie pozwalało obracać w handlu wymiennym, to bałwany musiały być nabywane za monety, w przypadku kupców zagranicznych – złote monety.