Od 17 stycznia do 12 maja 1917 służył w Krajowym Inspektoracie Zaciągu do WP, Inspektorat Werbunkowy w Kaliszu. W maju 1917 został przeniesiony do 2 pułku ułanów, w którym również dowodził szwadronem. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany na Węgrzech (18 lutego – 2 sierpnia 1918). W sierpniu 1918 zgłosił się do Polskiej Siły Zbrojnej. 28 sierpnia 1918 został dowódcą 1. kompanii w 1 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. 12 października 1918 został awansowany na kapitana piechoty.
W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 28 pułku piechoty. 14 października 1920 jako oficer 2 pułku ułanów został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Obozu Warownego Toruń, a jego oddziałem macierzystym był 18 pułk ułanów. W lutym 1922 został zdemobilizowany jako oficer rezerwy. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 37. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy (od 1924 – kawalerii). Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 18 puł. w Toruniu.