w ich przypadku bowiem sama płaca, jaką otrzymują, jest rękojmią ich niewolnictwa”. Nieco podobną krytykę wyrazili także niektórzy zwolennicy liberalizmu, tacy jak Silvio Gesell, Thomas Paine i Henry George, który zainspirował filozofię ekonomiczną znaną jako georgizm.
Dla Karola Marksa i myślicieli anarchistycznych, takich jak Michaił Bakunin i Piotr Kropotkin, niewolnictwo zarobkowe było stanem klasowym ze względu na istnienie własności prywatnej i państwa. Ta sytuacja klasowa opierała się przede wszystkim na:
Istnieniu mienia nieprzeznaczonego do aktywnego użytkowania; Akumulacją własności w rękach nielicznych; Brak bezpośredniego dostępu pracowników do środków produkcji i dóbr konsumpcyjnych; Utrzymanie rezerwowej armii bezrobotnych robotników.
A po drugie na:
Marnotrawstwie wysiłków i zasobów pracowników na produkcję dóbr bezużytecznych i luksusowych; Marnotrawstwie towarów, tak aby ich cena mogła pozostać wysoka; Marnotrawstwie, które sprowadza się do pośredników pomiędzy producentem a konsumentem, czerpiącym zyski na każdym etapie pośrednictwa, bez żadnego wkładu w produkcję dóbr.
Komunizm