[Pop] zamiast przesunąć granicę dalej i zaangażować się w dialog z ewoluującą marką elektroniki Underworld, wycofuje się do monologu opowieści ostrzegawczych i epizodów z dobrych, starych czasów”.
Zdaniem Jarka Szubrychta z Gazety Wyborczej wspólny minialbum Underworld i Iggy’ego Popa nie jest „jakimś ekscentrycznym pomysłem dwóch szukających nowych wyzwań gwiazd, ale raczej próbą uczczenia spotkania na ścieżce dźwiękowej Trainspotting podjętą przy okazji premiery sequela filmu Boyle’a”. Najsłabszym elementem płyty są, jego zdaniem, teksty Popa. Od strony muzycznej Teatime Dub Encounters „oparte zostało przez Underworld na ciemnych, mocno zbasowanych brzmieniach („dub” z tytułu zobowiązuje), poza jednym wyjątkiem podanych w zaskakująco żwawych tempach. Dzięki temu zrzędzenie Iggy’ego łatwiej znieść. (...) Słucha się więc Teatime Dub Encounters z przyjemnością, a że płyta zawiera raptem cztery piosenki, można nawet poczuć ukłucie niedosytu” – podsumowuje autor.
„Jeśli Trainspotting sam w sobie zasługiwał na sequel – to tak samo muzyka w nim.... a ja, jako jedna, witam tę nową markę electro-spoken-word – nawet jeśli są to tylko cztery piosenki” – oceniła Nicoletta Wylde z magazynu Drowned in Sound dając EP-ce 8 punktów.