Dłuższy niż szeroki karapaks ma lekko wyniesioną część głowową, wyraźne rowki głowowe i tułowiowe, proste i głębokie jamki oraz wyraźny, szerszy niż długi wzgórek oczny. Włoski parzące zlokalizowane są w łatce w odsiebnej części przednio-bocznej powierzchni ud nogogłaszczków. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: I, IV, II, III.
Samce mają na goleniach pierwszej pary odnóży apofizy (haki) goleniowe złożone z dwóch gałęzi. Nogogłaszczki samca cechuje kulistawy bulbus z długim, grubszym niż u mężca cyjanoszczękiego, gwałtownie zwężonym i lekko zakrzywionym na szczycie embolusem. Genitalia samicy zawierają dwie szeroko odseparowane, przysadziste, kolumnowate spermateki najszersze u podstawy i zaczynające się zwężać bardziej wierzchołkowo niż u mężca rudawego.
Ekologia i występowanie Gatunek neotropikalny, endemiczny dla północnej Brazylii, znany tylko ze stanu Amazonas. Zasiedla wyżynne lasy deszczowe Puszczy Amazońskiej. Zamieszkuje rurkowate norki samodzielnie wykopane w miękkiej i wilgotnej, osłoniętej ściółką glebie. Osiągają one od 30 do 40 cm głębokości i zakończone są komorą. Ich wylot jest wyniesiony ponad ściółkę i otoczony oprzędem z poprzyklejanymi liśćmi.