Nierzadko zdarzało się, że zdjęcia kata i jego pomocników z osobą zmarłą były robione jako pamiątki po egzekucjach, jak na przykład fotografia Josefa Langa z Włochem Cesare Battistim, którego stracono 12 lipca 1916 roku w Trydencie.
Podczas I wojny światowej metoda egzekucji za pomocą würgegalgen była szeroko stosowana przez armię austro-węgierską, ale były to egzekucje zbiorowe na rzeczywistych lub domniemanych wrogach, takich jak partyzanci, dywersanci i tym podobni. Ponieważ jednak platforma nie zawsze była dostępna, zastępowano ją prostą drewnianą drabiną za słupkiem.
Po zakończeniu „Wielkiej Wojny” w Austrii do roku 1933 nie wykonywano kary śmierci. W latach 1933–1938 w okresie dyktatorskich rządów, najpierw Engelberta Dollfussa a następnie Kurta Schuschnigga, stracono za pomocą szubienicy würgegalgen ponad 40 osób. Po II wojnie światowej würgegalgen była nadal używana, ostatni raz 24 marca 1950 roku, kiedy morderca Johann Trnka został stracony w wiedeńskim okręgowym sądzie karnym. Była to jednocześnie ostatnia egzekucja w Austrii.
Würgegalgen stosowano także w Niemczech w okresie narodowego socjalizmu, między innymi w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen w miejscowości Sachsenhausen (obecnie dzielnica Oranienburga).
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Metody egzekucji Kategoria:Historyczne narzędzia wykonywania kar