thumb|500px|Dialekty sztokawskie, w tym dialekt młodszy ikawski (czerwony) Dialekt młodszy ikawski (, , , w chorwackiej dialektologii także ) – dialekt sztokawski należący do grupy nowosztokawskich, używany przez Chorwatów i bośniackich Muzułmanów w zachodniej Hercegowinie, zachodniej i środkowej Bośni, a także na Wybrzeżu Dalmatyńskim i Chorwackim.
Gwary należące do dialektu młodszego ikawskiego są bardzo niejednolite, co wynika z pierwotnego charakteru czakawskiego tych terenów, a także z migracji ludności z terenów sztokawskich.
Cechy językowe Fonetyka dialektu młodszego ikawskiego wyróżnia się takimi cechami charakterystycznymi, jak: nowosztokawska akcentuacja, tj. akcent na ogół przesunięty o jedną sylabę wstecz, konsekwentne przenoszenie akcentu na przyimek, np. nà viru, prikò kućē, rozwój *ě (jać) w i (tj. ikawizm), np. díte, vȉra < psł. *dětę, *věra, choć liczne są ekawizmy, np. cȅsta, žèlezo < psł. *cěsta, *želězo, czy jekawizmy (szczególnie na obszarach mieszanych etnicznie), np. ńȅkī, ćȅo, niejednolity rozwój psł. *šč i *žǯ, gdyż obok archaicznych šć i žđ, np. ȉšćēm, dvòrīšte, možđina (na wybrzeżu) są też št i žd, jak w literackim ȉštēm, dvòrīšće, mȍždina, ślady cech czakawskich, takich jak rozwój *ď > j (w tych samych gwarach, co šč, žǯ > šć, žđ), *ľ > j, np.