baterii artylerii. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) ukrywał się do maja we Lwowie i w Warszawie. 10 maja 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. Do 25 czerwca służył w 2 pułku piechoty, a następnie w Głównym Urzędzie Zaciągu. W sierpniu został przydzielony do Szkoły Podchorążych, gdzie wykładał naukę o broni.
Od 22 grudnia 1918 do 22 stycznia służył w 2. baterii 5 pułku artylerii, a od 1 lutego w Sztabie Generalnym. 7 lutego 1919 został awansowany na kapitana piechoty, a następnie odkomenderowany do Armii Polskiej we Francji. 12 marca 1919 przybył do organizującego się we francuskiej miejscowości Martigny-les-Bains 2 pułku artylerii polowej. W maju tego roku razem z pułkiem wrócił do kraju i wziął udział w wojnie z Ukraińcami. Dowodził 6. baterią w natarciu na Uhrynów 14 maja, a następnego dnia pod Sokalem rozbił ukraińską baterię za co otrzymał pochwałę armii. We wrześniu jego macierzysty oddział został przemianowany na 11 kresowy pułk artylerii polowej. 27 października 1919 objął w nim dowództwo III dywizjonu. 18 kwietnia 1920 na czele dywizjonu wyjechał na front rosyjski. Wziął udział w wyprawie kijowskiej, a następnie w walkach odwrotowych i bitwie warszawskiej. Kierując ogniem baterii w czasie forsowania Bugu pod Grannem, został ciężko ranny.