U obu płci występują długie, rude szczecinki, a na grzbietowej stronie opistosomy (odwłoku) znajduje się słabo widoczny wzór o kształcie liścia dębu z czterema klapkami. Dłuższy niż szeroki karapaks ma lekko wyniesioną częścią głowową, wyraźne rowki głowowe i tułowiowe, prostą i głęboką jamkę oraz szerszy niż długi, równomiernie wysklepiony wzgórek oczny. Oczy pary przednio-bocznej i przednio-środkowej leżą na równi, natomiast pary tylno-bocznej nieco bardziej z przodu niż pary tylno-środkowej. Brak jest nadustka. Szczękoczułki mają od 9 do 13 ząbków na przednich krawędziach bruzd. Włoski parzące zlokalizowane są w łatce w odsiebnej części przednio-bocznej powierzchni ud nogogłaszczków. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: I, IV, II, III
Samce mają na goleniach pierwszej pary odnóży apofizy (haki) goleniowe złożone z dwóch gałęzi, z których krótsza ma pojedynczy megakolec nasadowy na powierzchni wewnętrznej, a dłuższa jeden przedwierzchołkowy megakolec na powierzchni wewnętrznej i jeden przedwierzchołkowy megakolec na powierzchni zewnętrznej. Nogogłaszczki samca cechuje kulistawy bulbus z długim, cieńszym niż u innych przedstawicieli rodzaju, zwężającym się ku szczytowi i tam lekko zakrzywionym embolusem.