mały|240px Szklistość miąższu jabłek nieinfekcyjna (fizjologiczna) choroba jabłek.
Objawy i występowanie Głównym objawem choroby są wodniste zmiany w miąższu jabłek. Wskutek gromadzenia się cieczy w międzykomórkowych przestrzeniach, miąższ jabłek staje się „szklisty”. Normalnie jabłka zawierają takie cukry, jak sacharoza, fruktoza i glukoza, ale jabłka ze szklistością miąższu zawierają dodatkowo cukier sorbitol. Normalnie sorbitol nie znajduje się w jabłkach, znajduje się on głównie w sokach krążących w roślinie. Jest to cukier prosty, bardziej słodki, niż fruktoza, dlatego jabłka te wydają się bardziej słodkie, niż normalne. W jabłkach jest on przekształcany na fruktozę, w jabłkach ze szklistością miąższu zamiana ta nie następuje.
Szklistość miąższu jabłek w dużym stopniu zależy od odmiany jabłoni. U niektórych odmian pojawia się ona jeszcze przed zbiorem owoców, w większości przypadków jednak dopiero w przechowalni, najczęściej w okolicy gniazd nasiennych. Objawy mogą się jednak pojawić w różnych innych miejscach miąższu. W skrajnych przypadkach choroba obejmuje cały owoc, a porażone części miąższu stają się przezroczyste i twarde. Przy dużym nasileniu choroby w szklistym miąższu gromadzi się etanol i aldehyd octowy. Są one toksyczne dla miąższu i powodują jego brązowienie i ostatecznie rozpad podczas przechowywania.