Świadczy o tym zwłaszcza brązowy dzban z dionizyjskimi motywami grecko-rzymskimi.
Badacze zadatowali powstanie cmentarzyska na połowę I wieku n.e. Używane było stosunkowo długo, przez okres 170 lat, do około 220 roku (około siedem generacji). Chowano tu przedstawicieli kultury wielbarskiej – skandynawskich Gotów i Gepidów, kulturowo mieszanych z ludnością wcześniej zamieszkującą te tereny, czyli m.in. z Wenedami.
Cmentarzysko zostało w całości rozpoznane wykopaliskowo. Naukowcy dysponują zatem informacjami o całości populacji, która została na nim pochowana. Spośród 496 grobów zachowało się 205, przynajmniej częściowo zachowanych, szkieletów. Osoby poniżej dwudziestego roku życia stanowili 46% pochowanej populacji. Wśród osobników dorosłych, co do których udało się określić płeć, dominowały kobiety. Wiek osób pochowanych antropologicznie określono dla 316 zmarłych, w tym 111 dzieci (22,4%). Nie odnotowano natomiast żadnych pochówków noworodków, co może być konsekwencją odmiennego sposobu grzebania takich osób (możliwe, że utrata przez nich życia zbyt mocno odbiegała od ówczesnego wyobrażenia „dobrej śmierci”, co mogło wykluczać tradycyjny ryt pogrzebowy). Oprócz pochówków szkieletowych odkryto 62 groby popielnicowe, w tym 42 urny grubościenne.
Przypisy
Kategoria:Polskie odkrycia archeologiczne Kowalewko Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Oborniki