Władza Popiela i Siemowita miała charakter nietrwały (organizacja wodzowska według P. Urbańczyka) i była kontrolowana w dużym stopniu przez wiec. Popiel prawdopodobnie nie sprostał zadaniu odpowiedniej redystrybucji nadwyżek produkcyjnych między członków swojej wspólnoty, w wyniku czego został zastąpiony przez Siemowita.
W kulturze Popiel został przedstawiony jako postać literacka w utworach: Stara baśń (1876) – powieść Józefa Ignacego Kraszewskiego z historycznego cyklu Dzieje Polski. Popiel przedstawiony jest tam jako kluczowa postać, okrutny władca, działający jednak głównie pod wpływem swojej niemieckiej żony Brunhildy. Dagome iudex – powieść historyczna Zbigniewa Nienackiego. W pierwszym tomie – Ja, Dago – Popiel występuje jako Golub Popiołowłosy. Został on uwięziony przez swoją żonę Helgundę w wieży na wyspie. Główny bohater, Dago, uwalnia go i pozwala mu odpłynąć, a na pytania sług o los Popiołowłosego odpowiada: Powiedzcie ludowi... że Popiela zjadły myszy. Postać Popiela, widziana przez pryzmat filozofii genezyjskiej. Poświęcony jej jest Rapsod I Króla-Ducha Juliusza Słowackiego.