W latach 1942–1945 wydała pięć monograficznych publikacji naukowych, w których opisywała badania luminescencji diamentów. Jako podsumowanie swoich prac nad spektroskopią diamentów i rubinów na Uniwersytecie w Madrasie napisała pracę doktorską, jednak nie otrzymała tytułu doktorskiego ze względów formalnych: warunkiem było wcześniejsze uzyskanie tytułu magistra nauk ścisłych. Jej ukończona rozprawa doktorska pozostaje do dziś w bibliotece Instytutu Badawczego Ramana.
W roku 1945 podjęła studia na Imperial College London, początkowo planowała ukończyć fizykę, ostatecznie została specjalistką w dziedzinie meteorologii.
W roku 1948 wróciła do Indii, a jej życiowym celem stało się uniezależnienie tego państwa od dostaw przyrządów meteorologicznych. Podjęła pracę na wydziale meteorologii w Pune, gdzie m.in. projektowano i produkowano przyrządy do badania pogody. W 1953 r. została dyrektorem działu, zarządzając grupą 121 osób. Z jej inicjatywy w latach 1957-58 powstały w Indiach stacje do pomiaru promieniowania słonecznego.
Mani współpracowała np. z Światową Organizacją Meteorologiczną. Była także zastępcą dyrektora generalnego Departamentu Meteorologii Indii. W 1987 r. została odznaczona medalem K. R. Ramanathan, przyznawanym przez INSA.